Ogrodnictwo

Zabiegi uprawowe, polegające na regulacji stosunków wodno-powietrznych i cieplnych, oddziałują także na mikroorganizmy glebowe, które odgrywają bardzo ważną rolę w procesie mineralizacji resztek roślinnych i zwierzęcych pozostałych w glebie. Jako przykład mogą służyć tu bakterie nitryfikacyjne, wytwarzające azotany, które są wykorzystywane przez rośliny uprawne. Otóż po wykonaniu uprawek spulchniających stwierdza się w glebie znacznie większą koncentrację azotanów, świadczącą o wzmożonej aktywności bakterii. Podczas zabiegów uprawowych wnoszone są także do gleby nawozy organiczne, będące doskonałą pożywką dla drobnoustrojów glebowych, przekształcających je w proste związki mineralne dostępne dla roślin. Wraz ze zmianą właściwości wodnych i powietrznych gleby, osiąganą w wyniku uprawy roli, następuje mobilizacja składników pokarmowych roślin. Stwarzając lepsze warunki do tego, aby zaszły liczne procesy biofizyko chemiczne, doprowadzamy do aktywizacji składników pokarmowych. Związki chemiczne o skomplikowanej budowie są najczęściej niedostępne dla roślin. W wyniku ich przekształceń, powstają prostsze -przyswajalne przez rośliny. Stosując nawozy mineralne, musimy je wymieszać z glebą, ponieważ 'zostawione na powierzchni stają się podczas suchej pogody niedostępne dla roślin, a niektóre składniki, np. fosfor, z trudem przemieszczają się w głąb gleby. Poza tym duża koncentracja sodu w warstwie powierzchniowej może ujemnie wpływać na zdolność kiełkowania nasion. Dlatego im wyższe dajemy dawki nawozów mineralnych, tym dokładniej i głębiej powinno się je wymieszać z glebą podczas prac uprawowych. Gleba stanowi największe źródło rozprzestrzeniania się chwastów. Znajdują się w niej ogromne zapasy nasion, zachowujących zdolność kiełkowania przez wiele lat, oraz liczne organy wegetatywnego rozmnażania - rozłogi nadziemne i podziemne, kłącza, bulwy, cebulki oraz korzenie wytwarzające odrosty. Dlatego wszystkie niemalże zabiegi uprawowe mają za zadanie niszczenie chwastów, które są bardzo agresywne w stosunku do roślin uprawnych. Części wegetatywne, zdolne do odrastania, usuwa się z pola na kompost, młode siewki ulegają zniszczeniu podczas płytkich uprawek, natomiast starsze egzemplarze podczas orki lub kopania zostają przykryte ziemią, skąd nie mogą się już wydostać na powierzchnię. Część nasion chwastów przemieszcza się do górnych warstw roli podczas prac uprawowych, gdzie znajdują lepsze warunki do kiełkowania. Zniszczymy je kolejnymi uprawkami.