Ogrodnictwo

Jedną z bardzo ważnych cech roślin ozimych i wieloletnich jest zdolność do hartowania się. Rośliny nie mające tej zdolności nie mogą rozwijać się w klimacie o ostrych zimach lub tracą na ten okres nadziemne części. Hartowanie polega na wytworzeniu i zwiększaniu w roślinie znacznej ilości rozpuszczalnych cukrów, które mają niższą temperaturę zamarzania niż woda. U roślin ozimych, dwuletnich i wieloletnich hartowanie odbywa się jesienią, kiedy wzrost zostaje zahamowany, a temperatura utrzymuje się na poziomie kilku stopni powyżej zera. Długa, słoneczna, sucha i odpowiednio chłodna jesień sprzyja hartowaniu się roślin. Natomiast ciepło, deszcze i nadużycie azotu sprzyjają wzrostowi, utrudniając gromadzenie się cukrów, a tym samym - hartowanie się. Rośliny zdolne do hartowania się doznają szkód spowodowanych mrozem nie w zimie, lecz najczęściej na wiosnę, z powodu późnych przymrozków, gdy zużyły już zapas cukru na oddychanie, a tym samym - stały się delikatne. Istotnym czynnikiem jest także temperatura gleby, mająca nie mniejszy wpływ na życie roślin niż temperatura powietrza. Ma ona wpływ na pobieranie wody przez korzenie, odżywianie mineralne, wzrost i oddychanie korzeni, życie bakterii glebowych, procesy rozkładu resztek organicznych, tworzenie się struktury i przemieszczanie wody w glebie. Zbyt niska temperatura gleby, zwłaszcza poniżej 0°C, powoduje suszę fizjologiczną. Oznacza to, że w temperaturze powietrza powyżej zera rośliny asymilują i oddychają; potrzebna jest im w tym czasie woda, lecz nie może być ona pobrana przez korzenie, gdyż temperatura gleby jest zbyt niska.